سه بازی، سه تساوی و یک حسرت؛ روایت ناکامی ایران در جام جهانی/ تیم‌ملی قربانی محافظه‌کاری قلعه‌نویی

به گزارش اقتصاد کده، ایران مسابقات خود را با تساوی ۲ بر ۲ مقابل نیوزیلند آغاز کرد؛ دیداری که بسیاری انتظار پیروزی در آن را داشتند. سپس مقابل بلژیک به تساوی بدون گل رسید و در آخرین بازی نیز برابر مصر با نتیجه یک بر یک متوقف شد. در نهایت تیم ملی با سه امتیاز و بدون حتی یک پیروزی، کار خود را در مرحله گروهی به پایان رساند و سرنوشتش به نتایج سایر گروه‌ها گره خورد.

اگرچه شکست‌ناپذیر ماندن در جام جهانی از نظر آماری قابل توجه است، اما واقعیت این است که ایران در مسابقاتی که امکان کسب سه امتیاز وجود داشت، نتوانست برتری خود را تحمیل کند.

فوتبال محتاطانه؛ انتقادی که دوباره تکرار شد

یکی از مهم‌ترین انتقادها به عملکرد تیم ملی، رویکرد بیش از حد محافظه‌کارانه کادر فنی بود. ایران در هر سه مسابقه بیشتر بر دفاع، حفظ نتیجه و ضدحمله تکیه کرد و کمتر شاهد فوتبال تهاجمی یا تغییرات تاکتیکی برای کسب پیروزی بودیم. حتی برابر نیوزیلند نیز تیم ملی نتوانست مالکیت و برتری فنی خود را به سه امتیاز تبدیل کند.

هرچند قلعه‌نویی مشکلاتی مانند محدودیت‌های سفر، اردو و برنامه‌ریزی را از عوامل تأثیرگذار بر عملکرد تیم دانست، اما بسیاری از کارشناسان معتقدند این مسائل نمی‌تواند همه ضعف‌های فنی و تاکتیکی تیم را توجیه کند.

جوانان؛ برگ برنده‌ای که روی نیمکت ماند

یکی از محورهای اصلی انتقادها، استفاده محدود از بازیکنان جوان و سرعتی بود. در شرایطی که تیم ملی در برخی دقایق برای تغییر روند بازی نیاز به خلاقیت و شتاب داشت، فرصت چندانی به بازیکنانی مانند مهدی قائدی داده نشد.

قائدی با توانایی بالا در دریبل، نفوذ از کناره‌ها و برهم زدن ساختار دفاعی حریف، می‌توانست در دیدارهایی مانند بازی برابر نیوزیلند یا دقایق پایانی مقابل مصر، گزینه‌ای برای تغییر جریان مسابقه باشد. با این حال، کادر فنی همچنان به ترکیب باتجربه و روش محتاطانه خود وفادار ماند.

البته اینکه «بازی ندادن قائدی» تنها عامل ناکامی ایران بوده، با شواهد قابل اثبات نیست؛ فوتبال یک ورزش تیمی است و نتیجه به مجموعه‌ای از عوامل فنی، تاکتیکی و فردی بستگی دارد. اما این موضوع که فرصت کمتری به برخی بازیکنان جوان و هجومی داده شد، یکی از نقدهای مطرح‌شده پس از مسابقات بوده است.

آیا زمان تغییر فرا رسیده است؟

جام جهانی ۲۰۲۶ می‌توانست فرصتی برای آغاز نسل جدید فوتبال ایران باشد؛ نسلی که ترکیبی از تجربه و جوانی را در اختیار داشته باشد. اما انتخاب‌های کادر فنی نشان داد اعتماد همچنان بیشتر به بازیکنان باتجربه است تا نیروهای جوان و خلاق.

در نهایت، اگرچه ایران برابر بلژیک، مصر و نیوزیلند شکست نخورد، اما ناتوانی در کسب پیروزی، محافظه‌کاری تاکتیکی و استفاده محدود از بازیکنان جوان، باعث شد این جام جهانی بیش از آنکه با یک موفقیت تاریخی به یاد آورده شود، با حسرت فرصت‌های از دست رفته در ذهن هواداران باقی بماند.

گزارش از: مهری درویش قنبر